مجید جلالی: اگر به جام جهانی نرویم عقب می افتیم اما ادامه لیگ فایده ای ندارد

به گزارش پارسینه مجید جلالی درگفت وگو با روزنامه اعتماد گفته است ادامه لیگ در شرایط فعلی، سودی ندارد.

بخشهایی از این مصاحبه را می خوانید: 

   ‌با دو بازی دوستانه ایران در اردوی ترکیه مقابل نیجریه و کاستاریکا شروع کنیم. عملکرد تیم چطور بود؟ 

عملکرد ما، باتوجه به آن شرایطی که اکنون داریم، باید بررسی شود؛ نه براساس آن چیزی که مطلوب خودمان است. باتوجه به شرایطی که اکنون هست، عملکرد بد نبود. نفرات زیادی آمدند و بازی کردند. همچنین تیم ملی نشان داد که به هر حال می‌تواند، اگر بازیکنان کنار هم باشند و یک مقداری از نظر مخصوصا ذهنی و روانی به یک هماهنگی برسند؛ اینها هنوز هم می‌توانند یک تیم نسبتا خوبی باشند.

  ‌در بازی اول به نظر شرایط روحی و روانی بازیکنان چندان مساعد نبود و این روی کیفیت آنها تاثیر گذاشته بود. 

به هر حال ببینید، وقتی شما در چنین شرایطی، در این وضعیت، در شرایط جنگی دور هم جمع می‌شوید، اینجا این جنبه‌های فنی و تاکتیکی نمی‌تواند خیلی تعیین‌کننده باشد، درست است؟ اینجا بیشتر هماهنگی‌هایی که از نظر ذهنی و روانی بین تیم باشد می‌تواند تعیین‌کننده باشد. مثلا عراق یک‌بار در جام ملت‌ها قهرمان شده است و آن یک‌بار دقیقا زمانی بوده که در عراق جنگ بوده است؛ دقیقا وقتی که برای مردمشان رفته بودند، برای خوشحال کردن مردمشان رفته بودند. اینجا یک جنبه‌های ذهنی و روحی وجود دارد. ذهن همیشه به همه‌چیز احاطه دارد و در واقع هر کدام از ما هر چه هستیم ساخته ذهن خودمان است و اگر ذهن آماده باشد، ما می‌توانیم کارهای حتی غیرممکن انجام بدهیم.

  ‌خیلی‌ها می‌گویند که تیم ملی را در اردوی بلندمدت خارجی نگه داریم به جای اینکه برگردانیم ایران؛ بعضی‌ها می‌گویند برگردانیم ایران و ببریم به شهرهایی که یک مقدار امن‌تر هستند مثل شرق کشور. پیشنهاد شما در این زمینه چیست؟

من فکر می‌کنم ما نمی‌توانیم ببریم کشورهای دیگر؛ هزینه‌هایی که این کار دارد، شاید در شرایط فعلی سنگین باشد و از عهده هزینه‌هایش برنیاییم. اگر هزینه‌هایش تامین بشود، خب این کار بهتر است؛ از این فضا بچه‌ها یک مقدار دور بشوند و بیشتر ذهنشان متمرکز بشود روی کارهایشان و روی وظایفشان. این می‌تواند بهتر باشد. اما با توجه به شرایطی که داریم، شاید از نظر هزینه امکانش نباشد؛ بنابراین بحث اردوهای داخلی در شهرهایی که به اصطلاح کمتر در معرض تهدید هستند شاید بتواند بیشتر کمک کند.

  ‌برسیم به سوال بزرگ این روزها در مورد حضور یا عدم حضور ایران در جام جهانی؛ اغلب کارشناسان و پیشکسوت‌ها معتقدند که باید شرکت بکنیم، ولی خب برخی مقامات مثل وزیر ورزش ملاحظاتی دارند در این زمینه و در مورد تغییر میزبانی ایران از امریکا به مکزیک صحبت می‌کنند. رویکرد شما نسبت به این موضوع چطور است؟

ببینید آن چیزی که من و بقیه کارشناسان می‌گوییم در مورد فوتبال است. ما می‌گوییم از نظر فوتبال اگر ما به این جام جهانی نرویم بیشتر عقب می‌افتیم. یعنی ما نسبت به همین‌جایی هم که هستیم باز بیشتر از فوتبال دنیا عقب می‌افتیم. ضمن اینکه امکان دارد با محرومیت‌هایی مواجه بشویم. محرومیت‌های سنگین از طرف فیفا. بنابراین، این از نظر فوتبال به ضرر ماست. منتها آنها شاید چیزهای دیگری را درنظر می‌گیرند. شاید فوتبال در اولویت‌های آنها نباشد. آنها از جنبه‌های سیاسی و امنیتی می‌گویند. آن دیدگاه کلا یک چیز دیگر است و تفاوت دارد با دیدگاه فوتبالی‌ها.

  ‌بحث بعدی بحث ادامه لیگ است؛ یکشنبه هم جلسه‌ای برگزار شد بین سازمان لیگ و مدیران باشگاه‌ها، گویا ۱۲ تیم مخالفت کردند با ادامه برگزاری لیگ. نظر شما چیست؟ برخی هم معتقدند برگزاری لیگ به تیم ملی کمک می‌کند. 

این هم جزو همان بخش‌هایی است که باید شرایط را سنجید. شما در شرایط هستید. در آن شهرهایی که شما بیشترین تعداد تیم را در لیگ دارید مثل تهران، اصفهان یا خوزستان، نمی‌توانید لیگ را برگزار کنید یا اینها در شهر خودشان مسابقه بدهند. بنابراین شما باید بروید جاهای دیگر؛ بعد آنجا اگر بخواهد به صورت متمرکز برگزار بشود یعنی به صورت مجتمع بخواهید همه تیم‌ها را بیاورید آنجا، باز اسکان آنها دچار مشکل است و در مجموع شرایط سختی خواهید داشت. به نظر من این شرایط سختی است، ولی باید ببینید که اولویت شما چیست. آیا خیلی ضرورت دارد که مسابقات لیگ انجام بشود؟ از نظر فوتبال و به نظر من در این شرایط ضرورتی ندارد. سالی هستیم که جام جهانی برگزار می‌شود. شما باید برای جام جهانی تیمت را برداری و بروی تا در یک جای آرام تمرین کنند. برگزاری لیگ با این شکل فشرده و با سختی، از نظر فوتبالی سودآوری ندارد. ولی یک موقع هست شما به خاطر مثلا تبلیغات می‌خواهی این کار را انجام دهی. مثلا بگویی ما به‌رغم جنگ، بازی‌هایمان را هم داریم برگزار می‌کنیم؛ اینها دیگر دیدگاه سیاسی است. تازه در آن صورت هم شما بازیکن‌ها را باید مجبور کنی که بیایند بازی کنند، چون در هر حال آن بازیکن‌ها خانواده دارند، آنها نگرانند، به هر حال خیلی مشکل است. من یادم است ما سال، اگر اشتباه نکنم ۶۵ یا ۶۶، به ما گفتند که بیایید فاو بازی بکنیم. آن موقع من مربی وحدت بودم. من هم بازیکنان را جمع کردم و گفتم به ما گفته‌اند که بیایید برویم جبهه آنجا بازی کنیم؛ فاو خط مقدم بود.

   ‌با کی بازی کنید؟ 

با یک تیمی از منتخب رزمنده‌ها. کلا این یک بازی نمادین بود. ما می‌خواستیم بگوییم که فاو آنقدر تحت تسلط ما هست که ما در آن فوتبال هم داریم برگزار می‌کنیم. در واقع یک کار نمادین و تبلیغاتی بود. من هم تمام بچه‌ها را جمع کردم و گفتم بچه‌ها هر کسی که دوست دارد می‌تواند بیاید. من می‌روم ولی از شما هر کدام که دوست دارید می‌توانید بیایید برویم اهواز و از آنجا به فاو. جز دو، سه نفر همه آمدند. ما رفتیم اهواز و از آنجا به هویزه و چند تا بازی کردیم. بعد ما را از روی آب بردند فاو، منتها آنجا ما موفق نشدیم بازی کنیم؛ چون ما را شناسایی کردند و به ما گفتند باید برگردید. ولی کلا می‌خواهم بگویم شکلی که آن زمان بود با الان تفاوت دارد. آن موقع بچه‌ها خودشان می‌آمدند با طیب خاطر، همه‌شان هم با خانواده‌هایشان صحبت کرده بودند و همه‌مان رفتیم آنجا و شاید یک یا دو هفته هم ماندیم. منتها الان وضعیت فرق می‌کند، اصلا جنگ آن موقع با جنگ الان متفاوت است؛ بنابراین به نظر من ضرورتی ندارد که ما الان اصرار داشته باشیم بخواهیم لیگ را برگزار کنیم. حتی می‌توانیم چهار تا تیمی که در رقابت هستند برای آسیا را ببریم در شهری و بازی کنند.

  ‌سوال بعدی همین بود؛ یعنی شما برای نحوه معرفی تیم‌ها به مسابقات آسیایی می‌گویید با یک مسابقه چهارجانبه، پنج‌جانبه یا حالا شش‌جانبه کار را پیش ببریم؟

هر کاری که الان می‌توانیم انجام دهیم با توجه به شرایط و با تیم‌هایی که امکان رقابت و انتخاب دارند. بقیه را نبریم.

  ‌برای تیم‌های سقوط ‌کرده چه کار کنند؟ 

سقوط کرده‌ها را رها کنیم، عیبی ندارد، فصل آینده همین تیم‌ها باشند و فصل آینده با 18 تیم لیگ را برگزار کنیم و در عوض چهار تا تیم سقوط کنند. 

  ‌مدل خوبی است. منتها الان بحث‌هایی بین پیشکسوت‌های برخی تیم‌ها به وجود آمده در مورد اینکه مثلا استقلال شایستگی معرفی به عنوان تیم قهرمان را دارد یا حرف‌های این شکلی. لزومی دارد اصلا تیم قهرمان معرفی کنیم این فصل؟

نه، اینها بحث‌های حاشیه‌ای است. به هر حال می‌دانید هر کسی که گرایشی دارد به سمت یک باشگاه، معمولا می‌گوید باشگاه من را معرفی کنید و شما در این زمینه هر کاری هم که بخواهید بکنید با اعتراض‌های زیادی مواجه خواهید شد. بنابراین نه! به نظر من حتی قهرمان یا انتخاب برای باشگاه‌های آسیا و اینها می‌تواند بین همان‌هایی که شانس دارند انجام شود. آنها را ببرید در یک شهری چهار تا یا پنج تا بازی کنند و نتیجه مشخص شود.

  ‌شما یکی از فعالان فوتبال در زمان جنگ هشت ساله بودید. آیا در مورد آن زمان و تشابهش با دوران فعلی نکته‌ای دارید؟ آن موقع که جنگ تازه شروع شد در ایران، فوتبال چطور خودش را نجات داد؟ به چه شکلی مسابقاتی برگزار شد و چه تاثیری در شرایط کشور و اجتماع داشت؟

آن زمان وقتی جنگ شروع شد، چیزی شاید نزدیک به شش ماه کلا مسابقات تعطیل شد. بعد از شش ماه باز جمع شدند دور هم و گفتند که مسابقه باید باشد منتها تمرکز جامعه از جنگ نباید برداشته بشود؛ بنابراین مثلا هر تیمی شاید ماهی یک بازی می‌کرد؛ من یادم است ما خودمان ۴۰ روز یک بار بازی داشتیم. تنور فوتبال نباید داغ می‌شد چون تمرکز جامعه از جنگ نباید خارج می‌شد. ولی آن موقع مسابقات محلات خیلی داغ شد. مسابقات محلات خیلی خیلی رواج پیدا کرد. اما بعد از گذشت شاید سه سال یا چهار سال از جنگ آرام‌آرام مسابقات آغاز شد. شاید سال ۶۴ یا ۶۵ بود؛ یعنی فوتبال خودش را با جنگ آداپته کرد و کشور هم همین‌طور. این مال زمانی بود که دیگر کل کشور با جنگ کنار آمده بود. یعنی در همه ارکان دیگر کارها به صورت عادی انجام می‌شد، جنگ هم بود. مثلا شاید چهار سال آخر جنگ همین‌طوری بود. منتها جنگ‌های الان با جنگ‌های آن موقع متفاوت است؛ الان از هزار کیلومتر آن طرف یک موشک می‌اندازند و همه ‌چیز مختل می‌شود، آن موقع خیلی این‌طور نبود. زمان حملات موشکی هم که بین ایران و عراق انجام می‌شد، یادم است فوتبال تعطیل می‌شد چون مقاطع کوتاهی بود. جنگ شهرها به آن می‌گفتند و وقتی توافق می‌کردند جنگ شهرها متوقف بشود، دوباره فوتبال از سر گرفته می‌شد. الان هیچ نقطه در امان نیست. الان فرق می‌کند، مدل جنگ‌ها و شکل جنگ متفاوت است. الان جنگ نرم خودش به مراتب اثراتش بیشتر است. مثل یکی از مواردی که مطرح است که تیم ایران نرود جام جهانی به نظرم یک شکست در جنگ نرم است. خیلی به نظر من مهم است که ما برویم جام جهانی.